Samen apart: Sophie en François

Verder_SamenApart.jpg [1]

Als goede vrienden uit elkaar, kan dat nou echt? Sophie en François doen hun best en slagen er tot nu toe wonderwel in!

Sophie: ‘We blijven maatjes’
‘De liefde is over, daarom gaan we uit elkaar. Dat willen we zo goed mogelijk regelen, want we blijven maatjes.' Sophie (37) en François (53) hebben twee kinderen van 8 en 3; hij heeft uit twee eerdere relaties drie kinderen van 26, 22 en 18 jaar.

'Maatjes blijven is simpel gezegd, maar in de praktijk niet zo eenvoudig. Er zijn vijf kinderen bij betrokken, die de situatie gelukkig goed oppakken.

Ook al maakten François en ik nooit knallende ruzie, er hing wel spanning en verdriet in huis. Daar kregen ze natuurlijk veel van mee. Vooral voor de twee kleintjes willen we de impact beperken en hun omgeving veilig houden. Dus voorlopig niet verhuizen, op dezelfde school blijven. Een hoop georganiseer én het is voor iedereen heftig en emotioneel. Extra triest: na de beslissing werd bij François een zenuwaandoening geconstateerd waardoor hij steeds slechter loopt. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik hem hierbij steun waar ik kan. Ik vergezel hem bijvoorbeeld naar de arts en verzamel allerlei medische informatie.

We woonden 17 jaar samen en ook de kinderen uit zijn eerdere relaties heb ik voor een groot deel opgevoed. Ik was de oppas van zijn kinderen, zo leerde ik François kennen. Een bruiloft kwam er nooit van. We hadden het razend druk met de kinderen, die woonden bij ons. Onze start was natuurlijk niet gebruikelijk: op mijn 19de had ik meteen drie kinderen te verzorgen. François uitte daar in het begin wel waardering voor, maar later werd dat minder.

Ik miste leuke gesprekken, interesse en aandacht. Basale, kleine, normale zaken. Maar bij hem zit dat er niet in geprogrammeerd. Dat hij veel energie stak in de problemen van de kinderen, steunde ik uiteraard. Een relatie moet dat kunnen hebben. Maar wij leefden langs elkaar heen – volgens mij doen veel stellen dat – en dat maakte me doodongelukkig.

Het is zo belangrijk om dingen met z’n tweetjes te doen. In al die jaren zijn wij maar twee keer samen op vakantie geweest, naar Schotland en Tunesië. Voor de rest altijd met de kids. Wel minstens twee keer per jaar, superleuk. Reisjes zitten er voorlopig niet in. Want uit elkaar gaan, betekent ook een financiële stap terug. We zien het wel. Ik richt me nu op de rest van mijn leven, op wat het positief maakt.’

François: ‘We laten elkaar niet vallen’
‘Ik geef Sophie helemaal gelijk. Terwijl het zó nodig was, verzuimde ik aandacht aan haar te besteden. Ik besef dat ik te veel op mezelf was georiënteerd – op mijn werk, op de problemen met de kinderen. Twee van mijn oudere kinderen hebben speciaal onderwijs en staan beschadigd in het leven. Dat vraagt veel zorg en aandacht. Bovendien nam ik te vanzelfsprekend aan dat Sophie en ik toch altijd bij elkaar zouden blijven. Toen zij mij duidelijk probeerde te maken hoe ongelukkig ze was, praatten we er soms over. Maar zodra ik met iets anders bezig was, schoof het onderwerp vaak gewoon uit m’n hoofd.

Ik ben er helaas niet scherp in, kan echt in mijn ‘eigen wereldje’ zitten. Ik waardeer het enorm dat zij destijds zonder meer de zorg voor mijn kinderen op zich nam. Had ik het maar meer laten blijken, denk ik nu vaak als ik in mijn uppie thuis zit. Ze is zo’n lief mens; ook voor de kinderen die niet van haarzelf zijn, staat haar deur nog open.

We blijven zorgzaam voor elkaar. We hebben wel discussie en klempunten, maar we zijn elkaar nog nooit in de haren gevlogen. Ook praten we nooit lelijk over elkaar. We gaan moeiteloos warm en respectvol met elkaar om.

Onze gezamenlijke advocaat treedt op als mediator; we willen rustig en met goede afspraken uit elkaar gaan. Sophie blijft zo lang dat kan in ons oude huis wonen. Ik betaal de hypotheek, mijn huurhuis en binnenkort een flinke hap alimentatie. Prima hoor, zo lang ik nog een béétje kan leven. Maar het wordt krap!

Dat ik die ziekte kreeg, is wel een klap. Ik trainde voor de marathon en speelde competitievoetbal, nu loop ik nauwelijks 500 meter soepel. Dat Sophie met me meegaat naar de dokter, vind ik prettig. Onze omgeving snapt er soms geen hout van – ‘je bent uit elkaar en toch zie je elkaar zo vaak’ – en denken dat we vast wel weer bij elkaar komen. Die kans acht ik minder dan 1%! De frequentie waarmee we afspreken en hoe we met elkaar omgaan, verandert ongetwijfeld. Bijvoorbeeld als Sophie een nieuwe relatie krijgt. Maar we laten elkaar niet vallen, daar zijn we van overtuigd. Ik hoop dat we in de toekomst net zulke goede vrienden blijven.’